วันนี้ (จริงๆ ตั้งแต่ตีสามกว่าๆ แล้ว) ครบรอบห้าปีที่ผมคบกับแฟนมา
ช่วงสองปีหลังมานี้ปัญหาเยอะมาก ทั้งปัญหาเล็กน้อย ที่ทำให้เรื่องบานปลาย หรือเรื่องใหญ่ๆ ที่ไม่รู้จะแก้ยังไง
เมื่อสองวันก่อนก็ทะเลาะกันด้วยเรื่องไปเป็นเรื่อง.. ขนาดว่าทำให้ไม่ได้คุยกัน

อาจจะเพราะว่าวันนี้ เราสองคนยังมองว่ามันเป็นวันพิเศษอยู่ เราก็เลยได้คุยกัน
อาจจะเพราะเรารู้จักกันมากพอทีจะทำให้เรื่องดีๆ ที่เคยมีร่วมกัน ทำให้เราลืมเรื่องที่โกรธกันได้.. อย่างน้อยก็ทำเป็นลืมเสียบ้าง

จะว่าไป เราสองคนก็รู้กันอยู่ว่านิสัยเสียของตัวเองมีอะไรบ้าง แต่ก็ไม่รู้จะเลิกยังไงเหมือนกัน
ผมเองก็ขี้โมโห แล้วบางทีก็มักจะละเลยในหลายเรื่องทั้งๆ ที่รู้อยู่ว่าเขาอยากให้เรารู้สึกว่าสำคัญ
เธอเองก็เอาแต่ใจ แล้วก็ขี้น้อยใจ อยากจะเอาชนะ อยากรู้สึกว่าเราให้ความสำคัญเธอเป็นพิเศษกว่าคนอื่น

ไม่ รู้ หลายครั้งที่เราก็รู้สึกว่าเหนื่อยกันทั้งคู่ ทุกครั้งที่คิดจะห่างกัน หรือแม้แต่เลิกกัน ไม่เคยเลยที่จะทำเพราะคิดว่าจะเจอใครที่ดีกว่า
มีแต่จะคิดว่า อย่าให้อีกคนต้องมาทนกับอะไรอย่างนี้เลย เธอเองก็คิดไม่ต่างกันเท่าไหร่

ผมเองก็รู้ตัวนะ ว่านิสัยไม่เหมาะที่จะเป็นแฟนใครเล้ยให้ตายสิ
แต่ทำยังไงดี ผมอยากอยู่กับเธอคนนี้จัง ตอนนี้ผมเองก็คิดว่าตัวเองเลยวัยที่จะเกเรแล้ว.. คงต้องจริงจังกับชีวิตเสียที
ได้แต่ตั้งใจว่า จะเป็นคนดีของเธอ เสียที วันนี้ผมตั้งใจกับตัวเองว่าจะเริ่มแล้วล่ะ
ผมจะใจเย็นให้มากขึ้น ผมจะใส่ใจเธอมากขึ้น ผมจะดูแลตัวเองให้ดีขึ้น เพื่อที่วันนึงผมจะมีความสามารถพอที่จะดูแลเธอให้ได้ไม่แพ้ที่คู่ไหนๆ ได้ดูแลกัน

ที่เขียนนี้จริงๆ ก็ไม่ได้มีอะไร อ่านแล้วอาจจะสะเปะสะปะมาก
ผมแค่อยากจะบอกใครๆ ว่าผมรักเธอ จะทำทุกอย่างเพื่อจะได้อยู่กับเธอคนนี้ และจะพยายามไม่ทำให้เธอเสียใจอีก

อยากให้ทุกวันเป็นแอนิเวอแซรี่ตลอดไป :3